Najnowszy raport: TOP 30 światowej energetyki

10 kwietnia 2013 | Autor | Kategoria: Aktualności, Publikacje, Raporty

Zapraszamy do lektury raportu o najważniejszych postaciach światowej energetyki.

Niniejszy raport ma na celu wskazanie najważniejszych osób zaangażowanych w światową branżę energetyczną. Ze względu na ogromną różnorodność, rozmiary, oraz zdecentralizowany charakter światowej branży energetycznej chcieliśmy zaprezentować grupę osób złożoną z magnatów firm energetycznych, przywódców politycznych, a także doradców o ogromnej wiedzy i doświadczeniu. Szukaliśmy największych światowych producentów i konsumentów energii, krajów i firm, zarówno w wymiarze ogólnym, jak i w obrębie poszczególnych, konkretnych rodzajów produkowanej energii. Szczególną uwagą zwracaliśmy na związki zachodzące pomiędzy korporacjami i rządami tak, aby określić ich wpływ na światową branżę energetyczną.

Sytuacja na globalnym rynku energii jest obecnie dynamiczna, a wiele elementów przyszłego krajobrazu energetycznego trudno przewidzieć. Wiele mogą zmienić wyniki poszukiwań gazu łupkowego w USA, krajach UE, na Ukrainie i w Chinach. Przetasowania dokonują się również z powodu przejęć czy połączeń. Przykładem jednego z nich jest ostatnie przejęcie spółki TNK-BP przez Rosnieft, dzięki któremu spółka BP uzyskała kolejną porcję udziałów w rosyjskim gigancie energetycznym.

W przypadku przywódców politycznych braliśmy pod uwagę tych przedstawicieli grupy G8, powszechnie uważanej za instytucję skupiającą najpotężniejsze kraje świata, którzy mieli kontakty z branżą energetyczną. Uwzględnialiśmy także  wagę sektora energetycznego dla ich krajów i gospodarek. Aby to ustalić badaliśmy dotychczasową (znaną) działalność przywódców politycznych, jak również dane statystyczne dotyczące gospodarek ich krajów, PKB, znaczenie sektora energetycznego oraz ich stosunki z zagranicą. W przypadku krajów będących importerami energii, takich jak Chiny, Niemcy i USA o umieszczeniu ich przywódców politycznych na naszej liście zadecydowała wielkość PKB, wielkość zużycia (i produkcji) energii, jak również ich znaczenie w skali globalnej i regionalnej.

W obrębie eksporterów energii, takich jak Rosja, Arabia Saudyjska, Brazylia, Kuwejt i Wenezuela umieściliśmy ich przywódców na naszej liście z powodu udziału tych krajów w globalnej produkcji/zużyciu, ich ekonomicznego uzależnienia od eksportu energii oraz stopnia, w jakim uzależnienie od energii wpływa na ich politykę zagraniczną. W tej grupie krajów wybór był szczególnie trudnym zadaniem ze względu na konieczność porównywania ze sobą względnego znaczenia różnych źródeł energii, jak również stopnia, w jakim ich gospodarka i polityka zagraniczna uzależnione są od energii.

W przypadku szefów firm uwzględnialiśmy powiązania rządowe różnych korporacji, od chińskich korporacji kierowanych przez państwo po wielonarodowe korporacje, takie jak ExxonMobil, Chevron i General Electric. Następnie umieściliśmy na naszej liście dyrektorów generalnych największych (pod względem wartości netto) firm energetycznych świata. Zwracaliśmy uwagę na stosunki pomiędzy tymi firmami energetycznymi i rządami, zwłaszcza w przypadku firm chińskich i rosyjskich.

Branża energetyczna ulega nieustannej ewolucji. Do gry wchodzą nowi gracze, inni z niej wypadają. Każda postać na naszej liście dysponuje istotną częścią władzy w światowej energetyce. Obok dobrze znanych osób, takich jak prezydent USA Barack Obama, prezydent Rosji Władymir Putin i kanclerz Niemiec Angela Merkel na liście figurują także inne, mniej znane nazwiska, zwłaszcza dla kogoś niezwiązanego ze światowym przemysłem energetycznym. Wiele z tych osób jest dyrektorami generalnymi korporacji wielonarodowych, zaś ich imiona i wpływy są mało znane opinii publicznej. O ile nazwy firm BP i ExxonMobil są powszechnie rozpoznawane, to ich dyrektorzy generalni, Carl Henric-Svanberg i Rex Tillerson już nie. Nasza lista przedstawia niektórych, lecz nie wszystkich, najważniejszych ludzi obecnych w światowej branży energetycznej.

Raport w pierwszej kolejności może być interesujący dla profesjonalistów, pracujących w branży energetycznej, ekspertów, dziennikarzy i wszystkich, którym tematyka energii nie jest obca. Zestawienie to może być także doskonałym wstępem do zajęcia się szerzej kwestiami energetyki. Kwestie energetyczne dotyczą naszego życia bardziej niż myślimy, choćby dlatego, że ściśle łączą się z ekologią.

Raport autorstwa współpracownika Fundacji Energia dla Europy Williama Lampinga poddany został ocenie i konsultacjom komisji eksperckiej w skład której weszli: Michał Niewiadomski (Polskie Radio), Jakub Jóźwiak (www.rynek-energetyczny.pl), Wojciech Jakóbik (www.ebe.org.pl) oraz Jakub Krawczyk, Michał Marciniak i Paweł Purski.

Nr 1 Prezydent Władimir Putin

Władimir Putin jako prezydent Federacji Rosyjskiej już przez trzecią kadencję (z 4-letnią przerwą na stanowisku premiera) wykorzystuje nieprzebrane bogactwo energetyczne Rosji do ożywienia wyniszczonej postkomunistycznej gospodarki kraju i umocnienia na nowo roli Rosji w globalnej polityce międzynarodowej. Poczynając od „wojen gazowych” w pierwszej dekadzie XXI wieku, które skazywały większość Europejczyków na łaskę i niełaskę rosyjsko-białoruskich i rosyjsko-ukraińskich sporów cenowych w czasie mroźnych zim, aż po wzrost PKB o 57.9% osiągnięty od momentu, kiedy rozpoczynał pierwszą kadencję w 2000 roku (od 1 biliona dolarów w 1999 roku do 2,373 biliona dolarów 2011 roku – wg parytetu siły nabywczej (PPP)), wszystkie działania Putina zmierzały do zaprzęgnięcia rosyjskiej branży energetycznej do pracy na rzecz państwa. Po uwięzieniu Michaiła Chodorkowskiego i likwidacji giganta energetycznego JUKOS w 2006 roku oraz podporządkowaniu Kremlowi pozostałych rosyjskich gigantów energetycznych, Putin jest najpotężniejszym człowiekiem w światowej branży energetycznej. Może to jednak ulec zmianie wskutek rewolucji łupkowej, która obniża ceny gazu na świecie.

Nr 2 Król Abdullah bin Abdulaziz

Arabia Saudyjska zajmuje drugie miejsce na świecie pod względem wielkości zasobów ropy i szóste pod względem zasobów gazu ziemnego. Jest drugim na świecie eksporterem energii. Królestwo jest często stawiane jako wzorcowy przykład petro-state. Mając do dyspozycji trzeci co do wielkości w świecie państwowy fundusz majątkowy (o wartości 597,3 miliarda dolarów), dobrze wyposażoną armię i kontrolę nad dwoma najświętszymi miejscami islamu, Mekką i Medyną, Arabia Saudyjska jest jednym najpotężniejszych i najbardziej wpływowych państw muzułmańskich. Panując siódmy rok i dzierżąc stery OPEC-u król Abdullah jest jednym z najpotężniejszych ludzi związanych z branżą energetyczną.

Nr 3 Prezydent Barack Obama

Sprawowanie urzędu Prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki wiąże się ze znacznym wpływem na światową branżę energetyczną. Ponieważ USA są największym światowym producentem, a pod względem konsumpcji ustępują jedynie Chinom, decyzje podejmowane przez głowę państwa amerykańskiego pociągają za sobą skutki na skalę światową. Prezydent Obama ogłosił kilka inicjatyw dotyczących energii, w tym inicjatywę wspierania biopaliw, budowy inteligentnej sieci przesyłu energii elektrycznej w celu zmniejszenia marnotrawstwa prądu, utworzenia agencji ARPA-E (Agencja Zaawansowanych Projektów Badawczych – Energia), bardziej rygorystycznej polityki efektywnego zużycia paliwa i nowych przepisów EPA (Agencji Ochrony Środowiska) o przekazywaniu danych o emisji gazów cieplarnianych w USA. Pod jego okiem USA tak bardzo rozwinęły produkcję skroplonego gazu ziemnego, że dosłownie zalały światowy rynek swoim produktem. Podejmując decyzję o porzuceniu planów rozbudowy rurociągu naftowego Keystone XL, Obama znacząco zmienił gospodarkę Ameryki Północnej doprowadzając do tego, że Kanada skierowała swoje zainteresowanie ku Chinom w poszukiwaniu potencjalnych nabywców jej bitumicznego surowca. U progu drugiej kadencji jako Prezydent Stanów Zjednoczonych Barack Obama pozostaje jednym z najbardziej wpływowych ludzi w branży energetycznej.

Nr 4 Peter Voser

Royal Dutch Shell jest największą firmą energetyczną świata. Z dochodami 470,171 miliarda dolarów w 2011 roku, rocznym przychodem operacyjnym o wartości 55,660 miliarda dolarów (równym całemu budżetowi Ukrainy na rok 2011), i operując na wszystkich oceanach i wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktyki, firma Shell jest samodzielną potęgą ekonomiczną. Jeżeli korporacja Shell byłaby samodzielnym krajem, zajmowałaby 23-cie miejsce na świecie pomiędzy Iranem i Tajwanem pod względem wytwarzanego PKB. Stojąc u steru największej firmy na świecie Peter Voser zainicjował „rewolucję w gazie ziemnym” , badania nad wpływem poszukiwań i wydobycia energii na zasoby wodne, jak również zastosowanie hydraulicznego kruszenia do wydobycia z niekonwencjonalnych złóż energetycznych.

Nr 5 Przewodniczący Xi Jinping

Chiny są obecnie największym konsumentem energii na świecie. W stosunku do 1978 roku Chińska Republika Ludowa osiągnęła zdumiewający 90-krotny wzrost Produktu Krajowego Brutto osiągając w 2011 roku wartość 11,316 bilionów dolarów (wg PPP) oraz dalszy wzrost znaczenia w światowej branży energetycznej. Chociaż Chiny dysponują relatywnie niewielkimi zasobami energii, ich potęga gospodarcza zapewnia im pozycję światowego gracza. Chiny są krytykowane za zaangażowanie w wojny domowe w Sudanie, lekceważenie naruszeń praw człowieka w krajach produkujących ropę naftową oraz coraz silniejsze uzależnienie od paliw kopalnych. Częścią polityki zagranicznej Chin (i powodem irytacji ich południowych sąsiadów) jest ich aktywność w zgłaszaniu roszczeń terytorialnych do Wysp Spratly, które – jak głoszą plotki – leżą na ogromnych złożach gazu ziemnego i ropy naftowej. Jako obecny przywódca Chińskiej Republiki Ludowej Xi Jinping odgrywa czołową rolę w światowej polityce energetycznej.

Nr 6 Rex Tillerson

ExxonMobil, jako jeden z gigantów światowej branży energetycznej dysponuje ogromnymi wpływami na całym świecie. Rex Tillerson jest w Exxon Mobil od 37 lat (z czego 6 lat jako dyrektor generalny) rozszerzając wpływy energetycznego giganta, ostatnio zawierając lukratywny kontrakt z rosyjskim Rosnieftem na poszukiwanie i wydobycie gazu łupkowego z pola Sztokman na Morzu Barentsa. Pod rządami Tillersona ExxonMobil wpłynął na globalną branżę energetyczną poprzez różne decyzje, takie jak wycofanie się z poszukiwania zasobów gazu łupkowego w Polsce, ale także przekazywanie środków finansowych sceptykom teorii globalnego ocieplenia. Tillerson nadzorował również nabycie przez ExxonMobil firmy XTO Energy, zajmującej się poszukiwaniem i wydobywaniem gazu, co znacznie zwiększyło zaangażowanie ExxonMobil w branży gazowej.

Nr 7 Kanclerz Angela Merkel

Od samego początku sprawowania urzędu kanclerza, tj. od 2005 roku, Angela Merkel stawiała sobie za cel dywersyfikację energetyczną Niemiec. W trakcie jej rządów Berlin zdecydował o wyłączeniu do 2020 roku z eksploatacji wszystkich niemieckich elektrowni jądrowych, przyjął w 2010 roku ambitny plan redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz nawiązał bliskie więzi z Rosją, których uwieńczeniem jest gazociąg Nord Stream biegnący po dnie Morza Bałtyckiego, który zapewnia Niemcom dostawy „błękitnego paliwa” niezależnie od „wojen gazowych” w Europie Wschodniej. Merkel przyspieszyła niemiecki program rozwoju energii odnawialnej, który od 2000 roku zwiększył swoje rozmiary trzykrotnie (z 6,3% do 20,1% w 2011 roku). Kierowanie największą europejską gospodarką, a jak twierdzą niektórzy również Unią Europejską, powoduje, że Angela Merkel wywiera wpływ na światową politykę energetyczną.

Nr 8 Szejk Khalifa bin Zayed bin Sultan Al Nahyan

Zjednoczone Emiraty Arabskie, pomimo niewielkiej liczby ludności wynoszącej 8,2 miliona (podwojenie liczby ludności w ciągu ostatnich siedmiu lat), stały się ważnym węzłem gospodarczym świata arabskiego. Emiraty Arabskie szczycą się piątymi co do wielkości zasobami gazu ziemnego i szóstymi ropy naftowej, a także największym państwowym funduszem majątkowym Abu Dhabi Investment Authority o wartości 627 miliardów dolarów. Szejk Khalifa jest zaangażowany w politykę ZEA od momentu powstania państwa w 1971 roku, najpierw sprawując urząd premiera Abu Dhabi, zaś od 2004 roku zasiadając na tronie po śmierci ojca Szejka Zayeda. Jako prezydent ZEA, Emir Abu Dhabi i przewodniczący Najwyższej Rady Naftowej ZEA Szejk Khalifa ma decydujący głos we wszelkich transakcjach energetycznych dotyczących ZEA.

Nr 9 Carl Henric-Svanberg

Jako dyrektor generalny BP i Volvo, Henric-Svanberg dysponuje siłą, która zasługuje na szacunek. British Petroleum jest jednym z 5-ciu energetycznych „gigantów”, wpływy potentata obejmują swym zasięgiem cały świat. Przy przychodach w wysokości 386,46 miliardów dolarów BP wypracował większy przychód niż wartość całego PKB Nigerii w 2011 roku. Ta korporacja energetyczna z siedzibą w Wielkiej Brytanii prowadzi działalność w 80-ciu krajach i jest liderem w branży badań nad energią, począwszy od biopaliwa dieslowskiego po niekonwencjonalne poszukiwanie i wydobycie gazu ziemnego. W 2010 roku wyciek na platformie wiertniczej DeepWater Horizon w Zatoce Meksykańskiej sprawił, że BP pozostawił na następne dziesięciolecia niemal niemożliwy do usunięcia ślad na Ziemi.

Nr 10 Prezydent Mahmud Ahmadinedżad

Chociaż Ajatollah Hamenei jest Najwyższym Przywódcą Iranu, to jednak świecki prezydent Ahmadinedżad jest odpowiedzialny za irański przemysł naftowy. Pomimo zmniejszenia roli Iranu w eksporcie paliw kopalnych oraz nałożenia nań sankcji przez ONZ, kraj ten jest nadal siódmym producentem energii, drugim eksporterem gazu ziemnego i trzecim eksporterem ropy na świecie. Dzięki kontrowersyjnemu programowi nuklearnemu Iran został zaliczony do grona „państw zbójeckich”. Łącząc znaczenie paliw kopalnych dla Iranu z kontrowersyjną polityką w sprawach energii nuklearnej prezydent Iranu Ahmadineżad może cieszyć się wysoką pozycją wśród 30 najpotężniejszych Magnatów Energetycznych świata.

Nr 11 Zhou Yongkang

Zhou Yongkang określany jest jako Nr 9 wśród członków Stałego Komitetu Biura Politycznego KC panującego w Chinach. Jest również przewodniczącym Centralnego Komitetu Politycznego i Ustawodawczego, ciała wytyczającego kierunki polityki prawnej rządu centralnego, agendę ustawodawczą oraz nadzorującego chińskie siły bezpieczeństwa i instytucje porządku publicznego. Jako absolwent Wydziału Badań i Poszukiwań Geofizycznych Pekińskiego Uniwersytetu Naftowego Zhou Yongkang przepracował większość życia w chińskim przemyśle naftowym. Karierę rozpoczynał w latach 60-tych ubiegłego stulecia, zaś w 1996 roku został Dyrektorem Naczelnym państwowego monopolisty w branży energetycznej CNCP. W kilku depeszach przesłanych przez amerykańskich dyplomatów, które wyciekły poprzez portal Wikileaks, informowano, że jest faktem „powszechnie znanym”, iż to właśnie on kierował państwowym monopolem chińskiego sektora naftowego.

Nr 12 Jiang Jiemin

Jiang Jiemin jest zaangażowany w sprawy chińskiego przemysłu naftowego od 1993 roku, pracując początkowo jako urzędnik rządowy, a później, od 1999 roku w Narodowej Chińskiej Spółce Petrochemicznej (CNPC). Chociaż prezesem PetroChina był tylko w okresie od maja 2007 roku do maja 2008 roku, nadal jest silną postacią polityczną w Chinach. CNPC jako firma matka dla PetroChina, w 2010 roku firmy energetyczna nr 2 na świecie, osiągnęła w 2011 roku imponujący przychód w wysokości 240,192 miliardów dolarów i łączną wartość aktywów w wysokości prawie 400 miliardów dolarów. Według londyńskiego Times’a Jiang Jiemin jest kluczową postacią zaangażowaną w intensywną ekspansję chińskiego mocarstwa energetycznego za granicą.

Nr 13 Christophe de Margerie

Christophe de Margerie po 38-miu latach (w tym 5-ciu jako Dyrektor Generalny) pracy w Total S.A., narodowej francuskiej spółce naftowo-gazowej, należącej do grupy „superolbrzymów”, złożonej ze światowych gigantów energetycznych, wywiera znaczący wpływ na światową politykę energetyczną. Total S.A. jest największą francuską firmą z przychodem w 2011 r. w wysokości około 204 miliardów dolarów, prowadzącą działalność w 130 krajach. De Margerie jest zdecydowanym zwolennikiem kruszenia hydraulicznego, nie wyłączając także w samej Francji, w której jednak wprowadzono moratorium na stosowanie tej metody. Pod rządami de Margerie firma Total dokonała dywersyfikacji działalności w kierunku energii odnawialnej poprzez nabycie w 2011 roku firmy Sunpower zajmującej się energią fotowoltaiczną.

Nr 14 Premier Dmitrij Miedwiediew

Premier Dmitrij Miedwiediew, chociaż nie tak potężny, jak w czasie, gdy był prezydentem Rosji, nadal zachowuje istotny wpływ na globalną branżę energetyczną. Miedwiediew rozpoczynał swoją polityczną karierę w branży energetycznej jako współprzewodniczący Gazpromu wraz z Aleksiejem Millerem w 2000 roku. Za kadencji Miedwiediewa kapitalizacja rynkowa Gazpromu wzrosła z 7,8 miliarda dolarów w 2000 roku do 300 miliardów dolarów na początku 2008 roku. Jego sukces przełożył się na szybki awans w kremlowskiej hierarchii, czego uwieńczeniem było objęcie funkcji prezydenta Rosji w 2008 roku. W roku 2009 ogłosił on swój plan modernizacyjny dla Rosji wzywając do poprawy efektywności energetycznej, zmniejszenia uzależnienia Rosji od źródeł paliw kopalnych i do dalszego zwiększania produkcji energii atomowej. Rosja jest czwartym w świecie producentem energii atomowej i planuje zwiększyć jej udział w łącznym krajowym zużyciu do 23 % do 2020 roku. W swojej nowej roli Miedwiediew, jako premier przewodniczy negocjacjom Rosji z Ukrainą i Białorusią w sporach o ceny gazu.

Nr 15 Minister Steven Chu

Steven Chu, sekretarz Stanów Zjednoczonych do spraw energii od 2009 roku współpracuje ściśle z prezydentem Obamą nad wdrożeniem dyrektyw energetycznych dla największej gospodarki świata, a tym samym największego producenta (i konsumenta?) energii. Przed otrzymaniem nominacji na to stanowisko pracował jako profesor fizyki i biologii molekularnej i komórkowej na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, dyrektor laboratorium Lawrence Berkeley National Laboratory, oraz jako profesor fizyki na Uniwersytecie Stanford. Jest laureatem nagrody Nobla w dziedzinie fizyki i orędownikiem energii odnawialnej, a także  zdecydowanym rzecznikiem globalnej „ekonomii glukozowej”, wariantu modelu gospodarczego polegającego na uniezależnieniu ludzkości od ropy i postrzeganego jako kolejny krok, który powinna wykonać światowa branża energetyczna. Chu forsuje również działania w celu zatwierdzenia planów budowy nowych elektrowni atomowych w USA, pomimo obaw dotyczących tego rodzaju energii, po katastrofie w Fukuszimie w 2011 roku. Steven Chu pracuje nad poprawą przejrzystości energetycznej USA, jak również nad stworzeniem zbioru dobrych praktyk w celu zminimalizowania wpływu kruszenia hydraulicznego na środowisko.

Nr 16 Minister Khalid Al-Falih

Khalid Al-Falih jest dyrektorem generalnym państwowego monopolisty naftowo-gazowego Saudi Aramco. Petroleum Intelligence Weekly podał, że w 2012 roku wartość firmy Saudi Aramco wyniosła 1245 miliardów dolarów, co oznacza 1. miejsce na świecie pod względem wartości firmy. Saudi Aramco zarządza największymi udokumentowanymi zasobami ropy surowej i kondensatu wynoszącymi 259,7 miliardów baryłek. Jest również największym na świecie eksporterem LNG i dysponuje rafineriami o znacznej mocy przerobowej. Khalid Al-Falih jest też znanym członkiem i założycielem Rady Uniwersytetu Naukowo-Technologicznego Króla Abdullaha. Ponadto zasiada w zarządzie Amerykańsko-Saudyjskiej Rady Gospodarczej oraz jest członkiem Międzynarodowej Rady Dyrektorów JP Morgan.

Nr 17 Igor Sieczin

Chociaż obecnie Igor Sieczin jest dyrektorem generalnym Rosnieftu (drugiej pod względem wielkości rosyjskiej firmy energetycznej), jego potęga i wpływy wywodzą się z długiej kariery w KGB, jeszcze zanim zaangażował się w politykę i branżę energetyczną. Obok obowiązków szefa Rosnieftu Sieczin jest również wicepremierem Rosji, przewodniczy konserwatywnej kremlowskiej frakcji tak zwanych „siłowików” oraz jest prezesem zarządu Rosyjskiej Zjednoczonej Korporacji Stoczniowej, która kontroluje zakupy dla rosyjskiej marynarki. Ze względu na swoją pozycję polityczną na Kremlu, jak również zarządzanie Rosnieftem, Igor Sieczin jest jednym z najpotężniejszych ludzi powiązanych z branżą energetyczną.

Nr 18 Minister Rostam Ghasemi

Drugie miejsce po prezydencie Ahmadineżadziem pod względem wpływu na irański przemysł naftowy, zajmuje minister ds. ropy naftowej Rostam Ghasemi. Irański przemysł naftowy jest siódmy co do wielkości na świecie, a Iran jest kluczowym członkiem OPEC. Po trwającej 20 lat służbie w irańskiej armii, podczas której bezpośrednio obserwował operacje w wojnie iracko-irańskiej, Ghasemi otrzymał w 2011 roku nominację na ministra ds. ropy naftowej. Następnie został mianowany na przewodniczącego OPEC na rok 2011. Oprócz tego był wybierany 3-krotnie do irańskiego parlamentu, którego posłem był w latach 1988-2000. Rostam Ghasemi dysponuje znaczną władzą zarówno w Iranie, jak i na scenie światowej.

Nr 19 Prezydent Nicolas Maduro

Dzięki posiadanym przez Wenezuelę największym na świecie znanym zapasom ropy (z uwzględnieniem piasków bitumicznych), jak również swojej pozycji w Ameryce Łacińskiej przywódca kraju dysponuje znacznym wpływem w energetyce światowej. Podobnie jak inne państwa naftowe, Wenezuela jest w dużym stopniu uzależniona od eksportu węglowodorów i produktów ich przerobu – stanowiły one 94% eksportu tego państwa w 2010 roku. Za rządów Hugo Chaveza Wenezuela wstąpiła do OPEC, zadarła z USA i ustanowiła nawiązała bliskie stosunki z innymi socjalistycznymi reżimami w Ameryce Łacińskiej od Kuby i Nikaragui po Ekwador i Peru. Po jego śmierci władzę w kraju, jako tymczasowy prezydent przejął Nicolas Maduro. Były kierowca autobusu i założyciel już nieistniejącego Ruchu Piątej Republiki, Maduro zawdzięcza karierę polityczną Chavezowi. Po tym, jak piastował funkcję ministra spraw zagranicznych Wenezueli, Maduro objął urząd wiceprezydenta w październiku 2012 r., a obecnie piastuje funkcję tymczasowego prezydenta do wyborów, które odbędą się 14 kwietnia. Naznaczony jako następca Chaveza, Maduro ma największe szanse, żeby zostać następnym przywódcą Wenezueli.

Nr 20 Jeffrey Immelt

Jako szef General Electric Jeffrey Immelt kieruje ogromnym konglomeratem, który produkuje niemal wszystko – od urządzeń elektrycznych po oprogramowanie, lokomotywy i turbiny wiatrowe. Firma z siedzibą w stanie Connecticut, z przychodem w roku 2011 w wysokości 147,3 miliarda dolarów jest trzecią co do wielkości firmą świata i liderem w branży badań i rozwoju energii odnawialnej. Immel pełni funkcji dyrektora generalnego od 2000 roku i od początku rozwijał działalność GE w zakresie energii odnawialnej, między innymi kupując w roku 2002 firmę Enron Wind oraz w 2009 roku ScanWind. W roku 2011 firma GE zaprezentowała EV Solar Carport – stację ładowania pojazdów elektrycznych zasilaną z paneli fotowoltaicznych, jak również obwieściła zakup technologii słonecznej i termicznej w celu jej zastosowania w elektrowniach zasilanych energią słońca i gazem ziemnym. Immelt był orędownikiem programu „Ecomagination” z 2005 roku, zmierzającego do zwiększenia innowacyjności w zakresie zielonych technologii, czego największym jak dotychczas ukoronowaniem jest opracowanie inteligentnej żarówki diodowej o mocy 40W o nazwie Energy Smart LED , która daje oszczędność energii wynoszącą 77%, przy prawie takiej samej ilości światła, co zwykła żarówka, a przy tym jej żywotność jest 25 razy dłuższa. Immelt posiada również znaczące wpływy polityczne w USA po otrzymaniu od prezydenta Obamy w 2009 roku nominacji do Rady Doradczej Odbudowy Gospodarczej oraz nominacji na przewodniczącego zespołu doradców ekonomicznych prezydenta Obamy w 2011 roku.

Nr 21 James Mulva

Jako dyrektor generalny ConocoPhillips, jednego z członków grupy „Superolbrzymów” Mulva sprawuje nadzór nad firmą z przychodem wynoszącym 251,226 mld dolarów, z siedzibą w Houston w stanie Teksas, prowadzącą działalność na terenie 40 krajów. ConocoPhillips jest czwartą co do wielkości na świecie, niekontrolowaną przez rząd firmą rafineryjną. Zanim objął obecne stanowisko dyrektora generalnego Mulva pracował dla Phillips Petroleum Company, a następnie od 1973 roku dla ConocoPhillips. James Mulva jest członkiem Narodowej Rady Naftowej, komitetu doradczego do spraw ropy i gazu ziemnego przy amerykańskim Sekretarzu do spraw Energii, zaś w 2005 roku objął funkcję przewodniczącego Amerykańskiego Instytutu Naftowego. Był wyróżniony tytułem Dyrektora Roku 2002 w branży petrochemicznej. W roku 2011 (pełniąc funkcję dyrektora generalnego ConocoPhillips od 2002 roku) Mulva zakomunikował, że odejdzie z chwilą zakończenia procesu podziału firmy na dwie autonomiczne firmy w obrocie publicznym. Zajmując wysokie miejsce w świecie energii James Mulva pozostanie wpływową postacią w dającej się przewidzieć przyszłości.

Nr 22 Fu Chengyu

Jako dyrektor generalny firmy Sinopec Fu Chengyu stoi u steru największej na świecie, dobrze zapowiadającej się korporacji energetycznej. Sinopec jest zaangażowany w całe spektrum branży energetycznej, obejmujące poszukiwanie i rafinowanie ropy i gazu, produkcję i sprzedaż produktów petrochemicznych, włókien i nawozów chemicznych oraz składowanie i przesył rurociągami surowej ropy i gazu ziemnego. W roku 2011 korporacja zajęła piąte miejsce pod względem wielkości sprzedaży na świecie. W 2009 roku była pierwszą chińską spółką, która weszła do pierwszej dziesiątki rankingu pod względem wielkości przychodu. Sinopec jest siódmą firmą świata pod względem wartości osiąganego przychodu. Obok szeroko zakrojonych działań w Chinach Sinopec prowadzi aktywną działalność w Afryce Wschodniej i Sudanie, a ostatnio rozszerzył ją również na Kanadę i Brazylię. Ponieważ Sinopec nadal rośnie, Fu Chengyu ma duże szanse pozostać kluczowym graczem w branży energetycznej.

Nr 23 Szejk Mohammed bin Rashid Al Maktoum

Jako premier Zjednoczonych Emiratów Arabskich Szejk Mohammed ma istotny głos w branży energetycznej ZEA. Jako emir Dubaju osobiście kontroluje 28% gospodarki Emiratów. Jego bogactwa oparte na energii idą w parze z gwałtownym rozkwitem koniunktury Dubaju od roku 2000. Będąc blisko władzy nad Dubajem, od lat 90-tych XX wieku za panowania jego starszego brata, a następnie od roku 2006 rządząc osobiście Szejk Mohammed jest jednym z zaledwie dwóch emirów (drugim jest emir Abu Zabi) mających prawo weta w myśl ustawodawstwa ZEA. Szejk angażuje się ponadto w działalność dobroczynną, która obejmuje program „Dubai Cares” adresowany do dzieci w krajach ogarniętych ubóstwem, program „Noor Dubai” nastawiony na zwalczanie chorób oczu, którym można zapobiegać oraz fundację Mohammeda bin Rashida Al Maktouma podnoszącą poziom edukacji na Bliskim Wschodzie.

Nr 24 Szejk Hamad bin Khalifa Al Thani

Będąc prawowitym następcą tronu Kataru od 1977 roku Szejk Hamad obalił w 1995 roku swojego ojca Szejka Khalifa w drodze rewolucji pałacowej. Jeszcze przed wstąpieniem na tron Szejk Hamad administrował Katarem dysponującym gargantuicznymi, siódmymi co do wielkości na świecie, zasobami gazu. Szejk Hamad jako członek OPEC dostarczył także pieniądze na uruchomienie serwisu informacyjnego Al Jazeera, aczkolwiek stacja oficjalnie zaprzecza istnieniu jakiejkolwiek kontroli ze strony Kataru. Wziąwszy pod uwagę ostatnie zaangażowanie Kataru w wojnę domową w Libii wydaje się, że Szejk Hamad będzie zwiększał swoje wpływy w świecie islamskim.

Nr 25 Prezydent Dilma Rousseff

Prezydent Brazylii Dilma Rouseff przewodzi krajowej branży energetycznej i zrobiła karierę w dziedzinie regulacji energii. Początkowo jako sekretarz ds. energii, a później jako minister energii Rousseff spędziła 15 lat w bliskiej styczności z branżą. Oprócz ważnego przemysłu paliw kopalnych (Brazylia posiada drugie pod względem wielkości na świecie zasoby gazu łupkowego), ten jedyny kraj Ameryki Łacińskiej, w którym używana jest odmiana języka portugalskiego, osiągnął znaczący poziom produkcji energii pochodzącej z hydroelektrowni, który pani prezydent intensywnie rozwija od objęcia urzędu w styczniu 2011 roku. Inną inicjatywą , którą kontynuuje (chociaż została rozpoczęta przed początkiem jej urzędowania) jest produkcja etanolu, którego Brazylia jest drugim na świecie producentem i eksporterem.

Nr 26 Premier Stephen Harper

Dzięki dwupoziomowemu, federalnemu systemowi sprawowania władzy w Kanadzie, to prowincje kontrolują zasoby energii znajdujące się na ich terytorium. Pomimo tego Ottawa utrzymuje swoje wpływy dzięki bezpośredniemu nadzorowaniu zasobów energetycznych na jej terytorium, jak również dzięki piątemu miejscu na liście największych producentów energii (z której większość trafia do USA). Dzięki istnieniu konserwatywnej większości w parlamencie premier Stephen Harper dysponuje znaczną siłą, ostatnio składając projekt budżetu powszechnie uważany za korzystny dla kanadyjskich firm energetycznych. To również administracja premiera Harpera wyszukała kupców z Chin na kanadyjską ropę, w reakcji na trwające trudności w relacjach z USA w sprawie planów rozbudowy północnoamerykańskiej sieci rurociągów.

Nr 27 Szejk Sabah IV Al-Ahmad Al-Jaber Al-Sabah

Szejk Sabah jest od sześciu lat panującym emirem Kuwejtu. Przed objęciem tronu po swoim ojcu był on premierem Kuwejtu i jest światowym rekordzistą w długości sprawowania funkcji ministra spraw zagranicznych – od 1967 do 2003 roku. Chociaż jak dotąd, panowanie Szejka Sabaha koncentrowało się na rozszerzaniu zakresu praw obywatelskich i wolności mediów w Kuwejcie, może on być zaliczony do grona 30-stu najpotężniejszych ludzi w branży energetycznej ze względu na zasoby ropy i gazu, które plasują Kuwejt odpowiednio na 6-tym i 20-tym miejscu na świecie.

Nr 28 James Schlesinger

James Schlesinger, który był profesorem uniwersyteckim przed pracą w CIA, a następnie Sekretarzem Obrony, został pierwszym w historii Sekretarzem USA do spraw Energii, pełniąc ten urząd w administracji Cartera w latach 1977-1979. Opracowywał projekty Narodowych Planów Energetycznych na lata 1978 i 1979, stwarzając precedens dla wszystkich przyszłych działań Departamentu Energii. Od momentu odejścia z urzędu Schlesinger podnosi świadomość nieuchronnego kurczenia się zasobów ropy nawołując do działań politycznych w celu odwrócenia katastrofy gospodarczej wywołanej nadmiernym uzależnianiem się świata od ropy. Obok zagadnień związanych z paliwami kopalnymi Schlesinger uważany jest za eksperta w sprawach energii jądrowej. W dniu 5 czerwca 2008, Sekretarz Obrony USA Robert Gates poinformował, że poprosił Schlesingera o pokierowanie grupą roboczą, której zadaniem będzie sformułowanie zaleceń doskonalących zarządzanie i eksploatację broni jądrowej w związku z incydentem z bronią jądrową w amerykańskich siłach powietrznych z 2007 roku.

Nr 29 Aleksiej Miller

Państwowa rosyjska firma naftowo-gazowa Gazprom służy jako przydatny oręż polityki zagranicznej Rosji. Znajdowała się ona w samym centrum rosyjsko-ukraińskich i rosyjsko-białoruskich wojen cenowych (zwanych także „wojnami gazowymi”) w połowie pierwszej dekady XXI wieku. Należący do Gazpromu rurociąg Nord Stream i projektowany rurociąg South Stream mają za zadanie ominąć Ukrainę i Białoruś w celu zapewnienia stabilności dostaw gazu do Europy Zachodniej. Aleksiej Miller jako dyrektor generalny Gazpromu od 2001 roku nadal odgrywa ważną rolę w światowej polityce energetycznej, jak również w polityce zagranicznej Rosji, nadzorując wykupienie przez Gazprom Biełtransgazu, spółki kontrolującej białoruską sieć rurociągów.

Nr 30 Prezydent Felipe Calderon

Meksyk, trzeci w Ameryce Północnej producent (i konsument) energii jest zwykle pomijany przy wymienianiu globalnych graczy w branży energetycznej. Jednakże kraj ten jest szóstym w świecie producentem ropy i trzecim energii geotermalnej. Jest też jedenastym producentem energii w ogóle. Największa meksykańska państwowa firma naftowo-gazowa Permex jest drugą co do wielkości firmą – po Saudi Aramco – której akcje nie są przedmiotem publicznego obrotu. Prezydent Felipe Calderon ma własny dorobek w meksykańskim sektorze energetycznym, pełniąc funkcję Sekretarza do spraw Energii za prezydentury swojego poprzednika prezydenta Foxa. Calderon objął urząd w 2006 roku, zaś w marcu 2012 roku ogłosił Kompleksowy Plan Energetyczny ukierunkowany na szybkie zwiększenie produkcji energii odnawialnej w Meksyku, zakładający osiągnięcie z tych źródeł poziomu zaspokajającego 35 % całkowitego zapotrzebowania kraju na energię.

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
Tagi: , , , ,

Komentarze:

Napisz nowy komentarz

2777